Τα τελευταία χρόνια έχουμε αναισθητοποιηθεί σε πάρα πολύ μεγάλο βαθμό στην ιπποδύναμη. Φταίει φυσικά και το γεγονός ότι τα μοντέρνα αυτοκίνητα είναι βαρύτερα από ποτέ λόγω μεγέθους, κανονισμών ασφαλείας και της άνεσης/πολυτέλειας που προσφέρουν αλλά έχουμε φτάσει στο σημείο να θεωρούμε τα 200 άλογα φυσιολογικά, τα 150 άλογα επαρκή και οτιδήποτε πιο χαμηλά, λίγο. Αντίστοιχα, αν μάθουμε/διαβάσουμε για 0-100 km/h που δεν βρίσκεται στην περιοχή των 3-6 δευτερολέπτων το θεωρούμε μειονέκτημα ξεχνώντας ότι πριν από 15-20 χρόνια αυτά τα νούμερα αφορούσαν αποκλειστικά την κατηγορία των sports cars. Τα ηλεκτρικά είναι υπεύθυνα γι’ αυτή την αναισθητοποίηση αλλά το… κακό είχε αρχίσει να συμβαίνει πριν την ηλεκτροκίνηση – απλά αυτή ήρθε μετά και το αποτελείωσε με την ευκολία με την οποία παράγουν ισχύ οι ηλεκτροκινητήρες και την άμεση ροπή τους.
Το θέμα είναι ότι ακόμα και ένα αδύναμο αυτοκίνητο μπορεί να είναι τρομερά διασκεδαστικό. Για την ακρίβεια, αν ρωτάς εμένα, είναι πιο διασκεδαστικό από ένα ισχυρότερο ενώ ακριβώς επειδή είναι πιο αδύναμο, απαιτεί πολλά περισσότερα από τον οδηγό του και είναι ένα τεράστιο “σχολείο” που βοηθά στην βελτίωση των ικανοτήτων και των δυνατοτήτων του. Κάθε ψίχουλο ταχύτητας που χάνεται από ένα άσκοπο φρενάρισμα, κάθε δισταγμός που έχει ως αποτέλεσμα την απώλεια momentum, κάθε μοίρα παραπάνω από ότι χρειάζεται στο τιμόνι είναι χαμένος χρόνος και σε ένα αυτοκίνητο με χαμηλή ιπποδύναμη δεν υπάρχει η επιλογή της ανάκτησης του στην ευθεία μέσα από την ωμή ισχύ. Το video που ακολουθεί θα μπορούσε να διδάσκεται από εκπαιδευτές σε φιλόδοξους οδηγούς που θέλουν να ασχοληθούν με το αυτοκίνητο σε βαθμό που ξεπερνά την απλή… μετακίνηση. Ο οδηγός ονομάζεται Dale Lomas και το τερατάκι τσέπης δεν είναι άλλο από ένα Citroen C1 που δεν διαθέτει ούτε 70 ίππους στην καλή του ημέρα αλλά ζυγίζει λιγότερο από το πόδι μου και έχει προετοιμαστεί με το προβλεπόμενο “γδύσιμο” και την τοποθέτηση ενός roll cage ώστε να λάβει μέρος στον 24ωρο αγώνα στην πίστα του Spa-Francochamps.
Ο γίγαντας από την Γαλλία και ο Lomas κάνουν ότι μπορούν για να μην χάσουν από την επαφή με μία BMW 3 Series (E36) και ένα Hyundai i20 N και είναι τρομερά διασκεδαστικό να βλέπεις αυτοκίνητο και οδηγό να καταθέτουν ψυχή στην άσφαλτο. Υποθέτω ότι είναι ακόμα πιο διασκεδαστικό για τον ίδιο τον οδηγό αλλά επαναλαμβάνω. Τα μικρά, ζωηρά αλλά αδύναμα αυτοκίνητα έχουν την χάρη τους. Μην τα υποτιμάς. Θέλουν… στίψιμο για να πάρεις ότι έχουν να δώσουν αλλά όποιον και να ρωτήσεις θα σου πει πως είναι πολύ πιο διασκεδαστικό να οδηγείς ένα τέτοιο αυτοκίνητο στο 95% των δυνατοτήτων του από το να οδηγάς ένα πανίσχυρο sports car στο 50%. Πιο διασκεδαστικό και πιο διδακτικό!
